реклама
реклама


Автоблоги


Игорь Скрипка,

Фото: vk.com
Фото: vk.com
Паколькі сам з’яўляюся веласіпедыстам з даволі вялікім стажам, хачу падзяліцца сваім вопытам. Часта мае знаёмыя кажуць: “Купіў бы я ровар і ездзіў бы, калі б…”, пасля чаго пералічваюць звычайна некалькі фактараў: калі б было, дзе ездзіць і дзе ставіць. Шаноўныя, адказваю ўсім: у нас ёсць, дзе ездзіць, і ёсць, дзе ставіць.
 
Па-першае, пра “ставіць”. Велапарковак у Мінску – што ў дурнога фанцікаў. Любы слуп, дрэва, парэнчы… Спіс можна доўжыць і доўжыць. Праўда, узнікае пытанне з крадзяжамі. Але супраць гэтага ёсць некалькі спосабаў.
 
1. Ездзіць на танным ровары. Хутчэй за ўсё, красці не будуць. А калі і будуць, дык не шкада.
 
2. Ездзіць на вельмі арыгінальным ровары. Красці не будуць, бо не прадасі, ды й пазнаць яго лёгка.
 
3. Паркаваць заўсёды каля сябе. Напрыклад, у калідоры свайго офіснага будынка (ці ўвогуле ў офісе).
 
4. Паркаваць у людных месцах, пажадана каля якога-небудзь ахоўніка ці вахцёра. Зразумела, што ахоўнік ці вахцёр за ваш ровар адказнасці несці не будуць, але патэнцыйнага вора сама іхняя наяўнасць паўстрымае.
 
5. Чапляць ровар на ланцуг. Стандартныя замкі з тросамі перакусваюцца кітайскімі мультытульнымі пласкагубцамі максімум за 40 секунд – правяраў асабіста. А вось ланцуг – гэта сіла!
 
Iгар Скрыпка
Iгар Скрыпка
 
Праўда, многіх бянтэжыць пытанне паркоўкі ровара не каля працы/крамы/боўлінга, а размяшчэнне ў кватэры. Так, згодны, гэта праблема. Няма зараз такіх сарайчыкаў ля дамоў, якія ставіліся калісьці, і куды можна было нават матацыкл загнаць. Таму большасць цягне сваіх двухколавых коней ва ўласную хату. Безумоўна, гэта не вельмі зручна. Ровар брудны, займае месца, аб яго стукаюцца і б’юцца. Шмат хто з гэтым проста мірыцца. Але вынаходлівыя людзі прыдумалі спосабы мінімізаваць шкоду.
 
1. Купіць роварную “вешалку”, iх даволі шмат. Можна, дарэчы, не купляць, а зрабіць самому – таксама весела.
 
2. Пакласці ў калідоры спецыяльную анучку, якой адразу па прыездзе праціраць колы і раму. Памяншае колькасць бруду ў кватэры.
 
3. Не цягнуць у кватэру ўвогуле. Я апошнім часам пакідаю яго толькі ў пад’ездзе. Праўда, тут трэба, каб пад’езд быў нармальны, каб добрыя суседзі і ўсе ўсіх ведалі. Бо інакш – крадуць. І кодавыя замкі не дапамагаюць.

4. А ячшэ, калі ў двары ці побач нехта мае гараж, дамовіцца з уладальнікам і стаўляць там. Месца ровар шмат не зойме, і гаспадар можа пагадзіцца.
 
Дарэчы, спецыяльна для тых, якія не хочуць цягаць ровар па лесвіцы: ён цудоўна памяшчаецца ў ліфт! Нават самы вялікі ровар у самы маленькі ліфт. Проста яго трэба ставіць на задняе кола.
 
Добра, будзем лічыць, што з паркоўкамі мы разабраліся. Пераходзім да пытання, як і дзе ездзіць.
 
Адразу скажу, што Мінск для веласіпедыста – вельмі зручны горад. Патэнцыйна. Вуліцы шырокія, горак мала (так, панове, мала, паездзілі б вы на ровары па Кіеве ці Вільні!). Праўда, ёсць ідыёцкія правілы і агромністыя бардзюры. Але і з гэтым вынаходлівыя раварысты прыдумалі, як разабрацца.
Перш-наперш аб правілах: не зважаючы на тое, што ў іх напісана, ездзіць на ровары па праезднай частцы ў большасці выпадкаў бяспечней, чым па ходніку. І гэта ўсё таму, што аўтамабілі ў большасці выпадкаў ездзяць па правілах, а пешаходы ходзяць, як хочуць. Да таго ж пакрыццё на дарозе значна лепшае (у большасці выпадкаў). Безумоўна, да ўсяго трэба падыходзіць з розумам – ездзіць праз Нямігу ў гадзіну пік па дарозе – гэта амаль самагубства.
 
Мне могуць запярэчыць – як жа, колькі аварый было, калі веласіпедыстаў аўтамабілі збівалі! Так, згодны, было. Але большасць такіх выпадкаў адбываюцца з-за таго, што аўтамабіліст, які паварочвае, не паспявае пабачыць веласіпедыста, які выязджае на пераход. А веласіпедыст, адпаведна, не заўважае аўтамабіліста. Калі ехаць па дарозе, усе ўсіх бачаць.
 
Я зараз не заклікаю да таго, каб парушаць правілы, проста спрабую абмаляваць сітуацыю.
 
Дарэчы, яшчэ адзін момант, які датычыцца правілаў: яны патрабуюць, каб на кожным пераходзе раварыст з ровара злазіў і вёў у руках. Працэнтаў 90 раварыстаў на гэты пункт увагі не звяртаюць – прынамсі, на пераходах рэгуляваных. Зразумела, гэта не спрыяе бяспецы. Але сыходзіць з ровара на кожным пераходзе – дык гэта прасцей пехам хадзіць! Праўда, з’явілася велапаласа па праспекце Незалежнасці – вось на яе працягу абсалютна афіцыйна можна пераязжаць пераходы, а не пераходзіць.
 
Але вы, як законапаслухмяны чалавек, хочаце ездзіць толькі па ходніку, і вас страшна бянтэжаць бардзюры. Дык вось, па іх трэба проста правільна ездзіць. Вядома, радасці яны вам у любым выпадку не прынясуць, але і так страшна раздражняць не будуць.
 
Першае і самае галоўнае, што трэба зрабіць перад тым, як вырушыць у паездку – напампаваць колы. Звычайна сучасныя пакрышкі разлічаныя на 4 атмасферы. Вось іх і пампуйце. Калі няма, чым памераць ціск – пампуйце, пакуль ёсць сіла. Справа ў тым, што слаба напампаваныя камеры хутчэй прабіваюцца. Пры любой няроўнасці камера стукаецца аб кола, пасля чаго ўтвараецца так званы “змяіны ўкус” – два праколы побач.

Калі ж вы добра напампавалі і паехалі, дык памятайце, што перад тым, як пераехаць бардзюр, трэба:
 
1. Зменшыць хуткасць;
 
2. Перад самым бардзюрам рэзка таргануць руль на сябе, каб пярэдняе кола паднялося;
 
3. Калі пярэдняе кола стане на зямлю за бардзюрам, перанясіце вагу цела на руль – задняе кола тады само падскочыць над бардзюрам.
Вось і ўсё.
 
А цяпер колькі словаў пра экіпіроўку. Абазнаныя раварысты параяць вам купіць: шлем, пальчаткі, велаформу, кантактныя туфлі і педалі, ліхтарыкі. Шаноўныя, запомніце, усе гэтыя элементы (апроч ліхтарыкаў) ускладняюць паездку і з’яўляюцца нічым іншым, як роварным понтам! Ліхтарыкі – так, рэч неабходная. У цемры раварыста проста не відно – калі ён не пазначаны. Катафоты, дарэчы, не дапамагаюць. А вось усялякія спартыўныя прыбамбасы толькі прымушаюць губляць час на іх здыманне і апрананне, а таксама траціць грошы.
 
Дзеля таго, каб ездзіць па горадзе, трэба ровар – усё! У мяне, шчыра прызнаюся, ёсць яшчэ дажджавік і чахол на заплечнік – таксама ад дажджу. Ёсць і пальчаткі, але па горадзе я ў іх не езджу.
 
Вось цяпер і сапраўды ўсё.
Ветру ў плечы!

Комментарии с форума

  • porych 26 июня 2012 в 13:19

    Про парковки - лучшая парковка - это помещение, где доступ есть только у своих людей. Остальное - писей по воде виляно. Охранник может отвлечься а если что - вы ему ничего не предъявите. Людное место - покурите видео экспериментов, где в людных местах орудовали для взлома велозамка даже болгаркой - всем до звезды. Цепи, тросы - всё это тоже лажа. Нормальная цепь будет весить как весь вел и тягать её с собой никто не будет. А меньшие перекусываются теми же силовыми кусачками ну может на секунд 10 больше, чем трос. Про правила - ПЧ не для велосипедистов. Хотя я сам только на веле передвигаюсь, на ПЧ не суюсь - в любом случае это риск. Если вы едете по тротуару, то от бухого тела на бэхе пяцёрачке вас отделяет ряд деревьев и столбов. Если вы едете по ПЧ - то вас от него ничего не отделяет. Про переходы - если уже переезжать не спешиваясь, то 1) смотря по сторонам и 2) со скоростью пешеходного потока не опережая его, а не вылетать на 30 км/ч. А дороги с полосами больше двух в одну сторону переходить ТОЛЬКО на регулируемых ПП. Про экипировку - всё верно. Среднестатистическому велосипедисту нафиг не упали

  • K_AV 26 июня 2012 в 14:35

    В целом статья как статья, тема актуальна. Но вот глупостей в ней хватает. "Нават самы вялікі ровар у самы маленькі ліфт. Проста яго трэба ставіць на задняе кола." Угу. А остальные соседи пускай трутся о грязные после вашего велосипеда стены. Что-то призыва чистить вел на улице перед подъездом не наблюдается. "І гэта ўсё таму, што аўтамабілі ў большасці выпадкаў ездзяць па правілах,..." И это всё потому, что автомобилист изо всех сил вынужден холить и лелеять придурка на велосипеде, даже если тот прямо под колеса кидается. Потому как водитель автомобиля за его жизнь и здоровье в ответе, а саму велосипедисту похоже наплевать, пусть его другие берегут. "Дарэчы, яшчэ адзін момант, які датычыцца правілаў: яны патрабуюць, каб на кожным пераходзе раварыст з ровара злазіў і вёў у руках." Проблема не в том, пешком или на велосипеде движетесь. Проблема в скорости перемещения. Особенно актуально на НЕрегулируемых переходах. Въезжаете на переход не спешиваясь и едете со скоростью пешехода - да ради бога. "Я зараз не заклікаю да таго, каб парушаць правілы, проста спрабую абмаляваць сітуацыю." Именно

  • EvgenS6 26 июня 2012 в 17:26

    Про шлем, велоформу и перчетки крайне несогласен!!!! Шлем должен быть у всех. Любой знает, что при наличии шлема безопасность возрастает в разы. Не раз ехал по городу и ловил ветки косяки и прочую хрень головой. По поводу формы: я каждый день езжу на учебу в форме через весь город, это реально удобно. При езде без перчаток у меня постоянно мозоли появляются, это не от плохих грипс, а реально от большой нагрузки в городе. Решить вам ИМХО

  • questinium 27 июня 2012 в 10:08

    Я конечно понимаю, что видимо на тут.бае работаю фанаты вело поголовно, но вот постоянная реклама всего этого действа уже просто бесит.

  • wolvy 4 июля 2012 в 10:22

    Ладно, не будем про полную экипировку, хотя это тоже хорошо, но про шлем вы так зря написали, все же защита головы не помешает...

  • 88-14 6 июля 2012 в 14:42

    меня как автолюбителя вообще бесят эти смертники на дорогах...их надо запрещать, пусть катаются по тротуарам и велодорожкам!

  • DarkFlame 9 июля 2012 в 10:48

    Игорь хороший мужик, но тут во многом не прав: 1) шлем просто ОБЯЗАТЕЛЬНО - лучше хрустнет шлем, чем череп 2) перчатки тоже - руки конечно заживут, но не сразу. 3) контакты - это конечно на любителя. 4)лучше ехать по тротуару - все же безопаснее. а в целом в силу того что в нашем ПДД прописано двойственно - можно ехать и по ПЧ и по тротуару, получается что пешеходы кричат - "вали на дорогу" а водители - "вали на тротуар". Так вместо двух зон для езды не остается ни одной. Ну а наша разрекламированная ВД - полный кошмар - ездить по ней практически невозможно, на ней только что не спят... П.С. я сам и водитель и на велосе люблю погонять....так что стараюсь смотреть с разных сторон.

  • tetya-tania-b 13 июля 2012 в 08:58

    пр. Победителей, выезд из города. Велодорожка закончилась. Пешеходной зоны нет. Еду в полуметре от бордюра по проезжей части. Проезжаю под мостом кольцевую. Догадайтесь с одного раза сколько автомобилистов, желающих повернуть направо, забраться на кольцевую, пропустят меня. Мне надо прямо. Да, почти никто, если не стоят ДПСники. Останавливаюсь и жду пока проедут все желающие повернуть. ПДД знаю. Не знаю, почему я их пропускаю, а не они меня. И к вопросу о дополнительных акксесуарах. В подобных ситуациях помогает зеркало заднего вида. Не люблю постоянно вертеть головой. А зеркало помогает контролировать ситуцию без усилий. Мне нравится.

  • arizona_arizona 14 июля 2013 в 10:11

    tetya-tania-b (13.07.2012 08:58) писал(a):
    Догадайтесь с одного раза сколько автомобилистов, желающих повернуть направо, забраться на кольцевую, пропустят меня. Мне надо прямо. Да, почти никто, если не стоят ДПСники. Останавливаюсь и жду пока проедут все желающие повернуть. ПДД знаю. Не знаю, почему я их пропускаю, а не они меня.
    Я знаю, почему Вы их пропускаете. Потому что при столкновении хуже будет Вам, а не им.